Hay momentos en la vida que jamás se olvidan. Tampoco sabes cuándo van a ocurrir, ni por qué, y seguramente esa es la razón por que, cuando acontecen, quedan grabados a fuego en nuestras memorias, dejando una marca imborrable. Esos instantes permanecen, como piedras preciosas, ardiendo para siempre en nuestros corazones, como llama eterna que jamás se extingue. O, al menos, eso es lo que me ocurre a mí.
En mis 24 años de vida, he tenido la inmensa suerte de vivir varios de esos momentos. Los nacimientos de mis hermanos pequeños, aunque recuerde con mayor claridad el de mi hermana, son los primeros que puedo recordar. Saber que mi madre estaba embarazada, escoger el nombre para el nuevo miembro de la familia… son pequeñas maravillas para alguien que empezaba a vivir. Después hubo más. Mi Confirmación. El viaje a Italia con mis amigos. El mes en Dublín. La primera vez que escuché “El Fantasma de la Ópera”. La primera vez que vi la película. Ver el musical en directo en Londres. Las aventuras de fin de semana con mis amistades. El nacimiento de mis “sobrinos” Juan Pablo y Gemma. Las bodas de mis amigos Vicente y Lourdes, Ana y Roberto. Las bodas de plata de mis padres y mis tíos. Ver quemar mi falla. El silbido de mi abuelo. Mi graduación. El Blai Team…
No todo lo que en el corazón permanece y deja huella son experiencias positivas. También los momentos más duros se quedan a formar parte de uno mismo, a forjar el carácter de lo que eres y serás. La muerte de mis profesores Alfonso y Mercè, las de mis abuelos. Las hernias de mi hermana cuando era un bebé, la caída por la escalera de mi hermano y cuando se perdió en fiestas. La soledad y el rechazo en la infancia. Los problemas en las intervenciones de mi madre. La forma en la que finalizaron casi todas mis relaciones personales. El incendio que arrasó El Pinar. La impotencia por no encontrar trabajo. Por no poder ayudar a mis padres. El alejamiento de personas a las que quería. El abandono de otras…
Cada uno de esos momentos conforman una pieza de lo que ahora soy. Cada una de esas piezas es clave para decidir lo que voy a ser, en cada una de las facetas de mi vida. Sin embargo, nada de eso, nada de todo lo que he vivido tendría sentido si no fuera encaminada hacia algo concreto. Porque todas y cada una de las vivencias que me han acontecido me han preparado para lo que tenía que venir. Para lo bueno. Para el verdadero sentido de mi vida.
Si algo he aprendido de cuanto he podido experimentar, es que Dios me ama y me trajo a este mundo, en este lugar y en esta familia, en este contexto y con estas amistades, para amar. Estoy aquí para amar, y en esa medida, para ser amada. Y ahora sé, que todo cuanto viví, sufrí, disfruté, lloré, reí, amé y odié, me preparó para amar en mayor medida. Para amar a lo grande, sin reparos. Para amar sin reservas, para amar totalmente.
Y ese amor es, desde hace dos años y dos días, completamente tuyo, Conrado. En cuerpo y alma, de todo corazón, mente y sentimiento. A ti te dedico todos mis esfuerzos, todos mis pensamientos y todas mis acciones. Por ti dedico mis oraciones para ser mejor cada día, para quererte más, para hacernos más felices, para mejorar día a día. Porque no debemos conformarnos con lo bueno pudiendo aspirar a lo sublime. Porque te quiero, porque he luchado tanto como tú por estar aquí. Porque los dos sabemos lo que nos ha costado y lo que nos cuesta seguir al pie del cañón. Porque no es fácil sobrevivir sin nada, porque nuestras familias se portan demasiado bien con nosotros y nos duele no poder retribuirlo. Porque desearía poder regalarte el mundo, y sólo tengo palabras que darte.
Porque te amo,
Muchísimas felicidades

Entiman & Dark Phoenix
Conquistando el mundo desde 2009






6 comentarios:
¿Y yo qué digo ahora? Mira que he escrito parrafadas, pero con posts así,¿qué narices voy e responder? xDDD
Ese último párrafo lo imprimiré y lo enmarcaré en casa, para que podamos leerlo todos los días, xD
Te quiero, guapa. Felicidades a ti por haber sido capaz de aguantar a semejante elemento. No debe ser sencillo.
Un beso mu gordo, Sandalio ;D. ¡Te amo1 ¡Te dejo, que se me quema la comida!
Brindo por ello... y por la mención al Blai Team, obviamente.
Enorme, Rebe. Se me escapa la llàgrima, què bonico! De veres desitge que sigau feliços moltíiiisims anys més!
I al igual que Bali, també brinde per eixa menció al Blai team.
Un beset, Paula.
Ya sabéis que tengo predilección por vosotros así que me siento feliz cuando os noto felices ^__^
Hacéis una gran pareja porque sois dos grandes personas.
BesOs y abrazOs a repartir ;)
Now we know who the sebnsile one is here. Great post!
Me gusta to blog ;)
Publicar un comentario en la entrada